خنياگر دوزخ
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
اونایی که فکر میکنند تئوری توطئه وجود خارجی نداره و توهمی بیش نیست، احتمالا مغزشون در اثر گاز گرفتی توسط یک قاطر فحل، دچار نقصان شده. چندین دهه است که قدرتمندترین ابزار کنترل افکار عمومی، یعنی رسانه، در دست عده قلیلی که ادعا می کنند، آقایی دنیا ارث پدری شان است، افتاده؛ کسانی که خوب و بد، زشت و زیبا، مفید و مضر و... کلا سفید و سیاه را برای ما تعریف میکنند. شوربختانه تا دلتون بخواد توی این دنیا بُز اَخفَش فراوونه. فقط من و چند نفر دیگه هستیم که از این قاعده مستثنی ایم!!
همیشه وقتی صحبت از شقاوت و خونخواری میشه، نام چه کسانی به ذهن تون خطور میکنه؟ بی شک آدولف هیتلر اگر اولین اسم نباشه، حتما در ز
به کوری چشم همکاران محترم در اداره کوفتی، از بیست و ششم اسفند پارسال تا یازدهم فروردین امسال، در ویلای شخصیم در نوشهر، به امر مقدس خوردن و خوابیدن مشغول بودم. دوری از پایتخت و متعاقباً دوری از انواع نجاسات و کثافات، فرصتی برای خاموشی و فراموشی مهیا کرد. گیتار و شعر و ترانه، همدم همیشگی شبهای ساکت من بودند. البته سیخ و منقل و زغال خوب و رفیق بد هم لابلای ترانه بازی ها و غزل سازی ها در پیشبرد پروژه عیاشی فقیرانه ام خودنمایی میکرد. ما نیز فی المجلس، دو رباعی در باب کباب ناب و شاهد و شهد و شراب سرودیم که تقدیم یاران خنیاگر می شود:
رباعی کبابیه اول
سرخ است رخم همیشه چون روی کباب
اشکم ز مژه روان چنا
برچسب: کبابیه, نویسنده: ماهان نیکنام تاريخ: جمعه 27 مرداد 1396 ساعت: 9:28
شما یادتون نمیاد... یه زمانی شاعران این مرز و بوم، از زور بیکاری و کمبود مضامین شاعرانه، به سرایش اشعاری دست می یازیدند که خیر سرشون مثلا هنر کرده باشند! مثلا شعری می گفتند که موقع خواندن آن، لب ها به یکدیگر برخورد نمیکردند و در اصطلاح آن را «واسع الشفتین» می گفتند:
هیچکس در نزد خود چیزی نشدهیچ خنجر آهن تیزی نشدهیچ قنادی نشد استاد کارتا که شاگرد شکر ریزی نشد
یا مثلا شعری میگفتند که یک حرف آن نقطه دار و حرف دیگر آن بی نقطه باشد و به آن «رقطاء» می گفتند:
غمزه شوخ آن صنمخسته به هزل جان من
از شما چه پنهون، این گونه چیزکلک بازی های شاعرانه گاهی گریبان طبع ما رو هم میگیره. در ایام بیکاری و بی یاری
محمد گلریز رو همه میشناسند؛ مشهورترین خواننده سرودهای حماسی. مردی که هنوز هم صداش برام یادآور خاطرات پر اضطراب بمباران تهرونه. صبح ششم اردیبهشت برای گپ و گفتی نیمه رسمی در منزل ایشون، راهی جردن شدم. مثل همیشه با ظاهری آراسته و روی باز، به استقبالم اومد. گفت و گوی ما سه ساعت و نیم طول کشید. گلریز ریز به ریز یکریز درباره گذشته ها گفت. بعد یه زونکن بهم نشون که حاوی تکست اصلی تمام سرودهایی بود که توی رادیو خونده بود. از تمام آهنگهایی که اجرا کرده بود هم یه نسخه آرشیو داشت. موقع خداحافظی یه سی دی از آهنگهای معروفش رو پشت نویسی و امضا و اهدا کرد.
خلاصه... کاری نداریم... در این خانواده سه برادر با س
ساده و صمیمی، با روی باز ازم استقبال کرد. دیدار با آهنگسازی که یک عمر با ملودی هاش زندگی کرده بودم، برام هیجان انگیز بود. همیشه ملودیهاش رو دوست داشتم. هر کدوم از آهنگهاش رو هزاران بار گوش کردم ولی هنوز هم برام تکراری نشدند. برای نخستین بار با آهنگ «چرا عاشق شدم من» با صدای محمود وصفی وارد مارکت موسیقی پاپ شد. آهنگی که در زمان خودش به رتبه اول بهترین آهنگ دست یافت. دومین آهنگش مستی (مستی هم درد منو دیگه دوا نمیکنه) با صدای هایده بود که ظهور نابغه ای را در عرصه موسیقی ایران نوید داد. از آن پس به طور جدی وارد موسیقی پاپ ایران شد. شب مرد تنها (شبی با خیال تو همخونه شد دل) با صدای ابی، صدای زنگوله
خودش میگه «این رسالتی بود که از طرف خدا بر دوش من گذاشته شد. بعد از پیروزی انقلاب، این استعداد با من خداحافظی کرد». باورش کمی سخته... سی و دو سالش بود. سواد موسیقی نداشت. در یکی از دانشگاهxadهای امریکا مدیریت میخوند و فرق زنبورک و نی انبون رو نمیدونست. یهو اومد ایران و سرود «هفده شهریور» و «برخیزید» و «خمینی ای امام» رو با دست خالی ساخت. الان هفتاد سالشه و عضو هیئت مدیره بنیاد رودکیه. حمید شاهنگیان رو میگم.
گفت: «چقدر دیر به فکر افتادین». و راست میگفت... سی و هشت سال از انقلاب گذشته ولی هنوز هیچ کتاب کامل و جامعی درباره سرودهای انقلابی منتشر نشده. معلوم بود که دلش از خیلی ها گرفته؛ کسانی که با ت
ملودی های پرویز اتابکی رو نمیشه دوست نداشت. ملودی هایی که در عین سادگی بسیار دلنشین و گوشنواز هستند. پرویز برای چندین خواننده آهنگسازی کرده؛ آهنگ «یقین» با صدای مرتضی، آهنگهای «بیزار» و «وقتی نیستی» و «انگشتر هزار نگین» با صدای گوگوش و .... اما فکر میکنم سهم «شمسی اشتری» از بقیه بیشتر بوده؛ «عروسک شکسته»، «دوست دارم»، «بارون»، «اسکله»، «وسوسه»، «نفرین»، «دوپرنده»، «دریاچه نور»، «بوسه» و «حباب» از جمله آهنگهای پرویز اتابکی است که با صدای شمسی خانوم منتشر شده.
حدود دو هفته بود که آهنگ «حباب» روی مغزم پاتیناژ میرفت. هی میگفت: منو بخون... منو بخون...خوندنش این آهنگ خیلی هم ساده نیست. باید از وسعت
برچسب: حباب, نویسنده: ماهان نیکنام تاريخ: جمعه 27 مرداد 1396 ساعت: 9:28
رشید وطندوست؛ ساده، دوست داشتنی، خونگرم، فروتن... خصایلی که این روزها در بین خوانندگان امروزی به ندرت پیدا میشه. هنوز هم در آستانه هفتاد سالگی، صلابت و زلالی حنجره اش رو میشه احساس کرد. طی سه ساعتی که مهمان من بود از خاطرات سالهای دور، داستانهای شنیدنی زیادی داشت؛ از اجرای اپرای سالومه اثر اشتراوس در نقش یهود چهارم و اصابت سیب به سر شهبال شبپره در حین نوازندگی ساید درام تا اجراهای متعدد سرودهای حماسی در جبهه.
در سال 58 چندین سرود برای سازمان مجاهدین خلق به آهنگسازی محمد شمس و شعر اسماعیل وفا یغمایی اجرا کرده بود که خودش هم هیچ نسخه ای از این سرودها نداشت. وقتی یکی از این سرودها رو با نام «نبرد
نخند آقا. نخند عزیز. نخند ...! چرا فکر میکنی داستانهای کودکانه، صرفا برای خواب کردن بچه ها نوشته شده؟ مگه پینوکیو، داستان صیرورت آدمها از بشریت به انسانیت نیست؟ مگه جوجه اردک زشت، قصه شناخت استعدادهای ذاتی و بالفعل کردن نیروهای بالقوه درون آدمها نیست؟ پس شنگول و منگول هم از این قاعده مستثنی نیست. لایه بیرونی قصه، درباره برخورد با غریبه ها و اعتماد نکردن به آنهاست. ولی چند روز پیش که داشتم به مغلطه «انظر ما قال، لاتنظر من قال» فکر میکردم، یاد داستان شنگول و منگول و لایه پنهانی قصه افتادم. «انظر ما قال، لاتنظر من قال» یعنی «ببین چی میگه، نبین کی میگه». به عبارت دیگر یعنی گوینده مهم نیست، بلکه فح
